Heren 3

 

Teamindeling

Loek van der Vlugt
Arno Zegers
Jörgen van der Vlugt
Ron Kuipers
Lars Heijnen
Bart Wijands
Gene Paesch
Jan Batenburg
Matthijs Mosselaar
Daan Marijnen
Casper Geurds
Onno Hoogervorst

 

Trainingstijd(en)

Dag Tijd Zaal Trainer
Dinsdag 21:00-22:30 uur De Wasbeek Martijn Boersma

Wedstrijdschema

klik hier voor het wedstrijdschema en de stand van VCS Heren 3

Sir Alf Ramsey zei in 1966 "Never change a winning team", maar na het kampioenschap van vorig seizoen, moest er echter wel wat gaan wijzigen binnen Heren 3. Er was er één die de stap naar Heren 1 wilde (en kon) maken, er stopte er één met volleyballen en aangezien de selectie al aan de krappe kant was, kon er wel wat aanvulling worden gebruikt. De "Aussie-voor-één-jaar" kwam terug, de buskaffeur (binnenkort landloper) verliet Heren 1 met hoge verwachtingen, er kwam een toekomstige hospik uit Heren 2 over en werd ook een personal trainer aan het team toegevoegd (om te volleyballen).

De eerste set van het seizoen was meteen de langste en met de meeste punten. Na ruim 41 minuten stond er 30-32 op het Alphense scorebord. Het werd uiteindelijk 1-3 en hoewel het lang niet altijd even makkelijk ging, werd vervolgens overwinning na overwinning geboekt. De uitwedstrijd bij GGV was een cruciale. Zij stonden bovenaan, zij hadden Spiderman opgesteld, zij hadden een scheidsrechter die aan de Sassemse aanvoerder ging vragen wat de spelregels waren, zij hadden een telster die niet wist dat het wisselen van de libero niet op het formulier hoefde en zij hadden aan het einde van de avond maar één punt: 1-3.

Na wedstrijd negen stond VCS Heren 3 voor de eerste keer bovenaan. Als je zelf steeds wint en de concurrentie laat de punten soms liggen, dan sta je na verloop van tijd vanzelf een keer op de plek waar je hoort. Het betekent wel, dat je vanaf dat moment aas bent voor de andere teams. Iedereen wil winnen van de koploper. Daar deed ook ieder team zijn stinkende best voor, maar dan moet je ook bijten, niet alleen blaffen. Sommige teams maakten er een (voor hun doen) groot feest van als ze een setje hadden gewonnen, andere teams werden kansloos gelaten.

Nadat ook de thuiswedstrijd tegen GGV relatief gemakkelijk werd gewonnen, werd er voorzichtig hardop gesproken over dat woord dat begint met een "K" en eindigt op "ampioen". Gek genoeg werd er vanaf dat moment geen wedstrijd meer met 4-0 gewonnen. Deels is dat mentaal te verklaren, maar deels ook door de blessures in het team. Knieën, enkels en neuzen waren niet altijd bestand tegen de enorme druk waaronder er gepresteerd moest worden. Ook leek de scherpte af en toe weg, viel er soms een onvertogen woord, maar (bijna) alles werd met een brede grijns op het gezicht weggelachen.

Zelfs toen bij laagvlieger SKC de eerste twee sets werden verloren (lag het dan toch aan de zeiknatte en rokerige shirts?) kon het team van de grote kale hooligan met Feyenoord-sokken het tij nog keren. De magere 2-3 overwinning was echter wel een slecht voorteken voor de serie van drie wedstrijden binnen vijf dagen die het seizoen moest afsluiten. Tegen hoogeplaatste teams ook nog.

Donderdag 14 april kwamen de Voorschotense Kangoeroes naar Sassenheim om als eerste de plannen van Heren 3 te verstoren. Misschien dat een enkeling afgeleid werd door hun coach (no more words here, just thoughts), maar helaas lukte het Gemini ook nog. De 1-3 eindstand betekende de eerste nederlaag van het seizoen.

Bij de tweede gelegenheid was het wel raak. Onder leiding van gelegenheidscoach de heer M. Boersma kon Donar (nummer 2 van de ranglijst) na de derde set er niks meer aan doen: Heren 3 kampioen! De akoestiek van de hal werkte perfect mee tijdens het alom bekende "TsjopTsjopTsjopTsjopTsjopTsjop" en onder het toeziend oog van een recordaantal van 25 supporter(tje)s kon er na de 2-3 overwinning een feessie worden gebouwd. Het begon met bloemen en bubbels namens het Bestuur, een slecht voorbereide speech van de aanvoerder, daarna de beste vetjes van het seizoen, om via een BBQ deze prachtige dag af te sluiten in de kantine van TOP. Het was top om te zien dat vanaf een uur of elf ruim 400 mensen ons daar kwamen vergezellen.

Het seizoen werd afgesloten met een wedstrijd om des keizers baard. Het was vlees noch vis, hoewel je dat op basis van een continue aanwezige penetrante geur niet zou zeggen. Het viel niet mee, de motivatie kwam uit de tenen, maar met een eclatante 1-3 overwinning werd het seizoen 2015 - 2016 in stijl afgesloten.

Heren 3 wil op deze wijze ook nog Heren 2 feliciteren met het winnen van de onderlinge "wedstrijd". In de loop van het seizoen ontstond er een doelstelling, die nog wel eens verkeerd werd geïnterpreteerd. Heren 3 wilde het seizoen namelijk beëindigen met minder verloren sets dan Heren 2. Is nie geluk nie. Zoals veel onderlinge setjes ook door Heren 2 werden gewonnen. Uiteraard feliciteert Heren 3 ook Heren 2 met het behaalde kampioenschap. Dat de TC er maar een zware dobber aan mag hebben voor het komende seizoen, met alle bekende, alle nog onbekende en alle onverwachte mutaties binnen deze twee sterrenteams. Wie zal er winnen bij de verkiezing van de sportploeg van het jaar in de Gemeente Teylingen?

VCS Heren 3 bestaat uit Lars, Sjoerd, Maurice, Loek, Jacco, Ron, Gene, Jörgen, Jelmer en Arno. Grote dank gaat uit naar de invallers Stefan, Richard, Pascal, John, Jan en Jochem, sponsor Electriciteitswinkel.nl, de trouwe supporters en bovenal trainer Martijn Boersma. Heeft die man nou nog steeds geen standbeeld?

Na een jaar afwezigheid is Heren 3 weer terug in de Derde Klasse. En hoe! Het hele seizoen stond het door Martijn Boersma getrainde team bovenaan, op een enkele momentopname na, als naaste belager Scarabee minimaal twee wedstrijden meer had gespeeld. Dan werd de achterstand in punten als extra motivatie gezien om er de eerstvolgende wedstrijd op te knallen. Door de onterechte degradatie na het vorige seizoen en de slechte wijze waarop de NeVoBo reageerde op de aanmerkingen daarop, had het team slechts één doel: promoveren, het liefst met een kampioenschap. Niemand van het team had dat als senioren volleyballer ooit meegemaakt, dus het zou sowieso een bijzonder jaar kunnen worden.

En dat werd het.  Aan het begin van het seizoen werd VCO nog als belangrijkste tegenstander gezien, maar na simpele 3-1 en 4-0 overwinningen daar, bleef eigenlijk alleen Scarabee nog een beetje in het spoor. De mannen uit Ter Aar lieten in de eerste onderlinge wedstrijd zien dat VCS Heren 3 ook kon verliezen. Tot dan toe waren het alleen maar 4-0-overwinningen geweest, met uitzondering van het ene verloren setje in Oegstgeest. Scarabee wist keer op keer de zwakke plek te vinden, wat tot een 3-1 verlies leidde. Gelukkig werd dit positief opgepikt door het team. Tijdens de trainingen na de verloren wedstrijd werd de nadruk gelegd op het verbeteren van die zwakke plek en daar werd Heren 4 trouwens ook beter van.

Daarna werden – alsof het de normaalste zaak van de wereld was – 20 sets op rij gewonnen en liet de naaste belager af en toe een setje liggen. Tot Heren 3 er ook twee achter elkaar verloor. In één wedstrijd, in de eerste twee sets van de wedstrijd nog wel. Een fantastische wederopstanding leverde twee sets en een 2-9 voorsprong in de vijfde set bij GGV op, maar toen ging het kaarsje uit. 15-13 betekende een 3-2 nederlaag en de eerste echte irritaties staken de kop op. Met een makkelijke thuiswedstrijd tegen Leython en daarna de topper tegen Scarabee in het vooruitzicht móest de negatieve spiraal doorbroken worden.

Topteams kunnen dat en topteams doen dat ook! Na goede gesprekken in de kleedkamer, op het veld en via WhatsApp stond het team er gewoon. Zoals het hoort. De Leiderdorpers kregen 43 puntjes, een week later kreeg Scarabee er ook ‘maar’ 76. Het is dat er op setpunt in de eerste set niemand wilde serveren, anders was het een perfecte avond geweest. Slechts één dag later volgde de op papier makkelijke uitwedstrijd tegen SKC, maar in de praktijk was het misschien wel de moeilijkste van allemaal. Het werd een 3-1 overwinning, maar het ging allemaal niet van een leien dakje. Enkele uren later werd bekend dat Scarabee met 3-1 van GGV had verloren en dus kon het grote rekenen beginnen. Met nog een uitwedstrijd in Ter Aar en een thuiswedstrijd tegen GGV voor de boeg kon het nog alle kanten op.

En zo werd 10 april 2015 een legendarische dag in de geschiedenis van VCS Heren 3. Het kampioenschap werd behaald met winst in de eerste set, voor de zekerheid werd de tweede set ook nog alles gegeven, de derde set was een makkie en na de winst in de vierde set was er sprake van een clean-sweep. NUL – VIER! Het Hop-Hop-Hop klonk veel en lekker in De Vlinder, net als de eigen versie van I’m an Albatraoz. Na een flesje bubbels van het Bestuur, een eerste pintje en twee schalen vette hap werd er koers gezet naar Sassenheim. Bij een kroeg aldaar bleek – toevallig of niet – nog het speelgoed van de twee DJ’s uit het team te staan en dus werd die tent effe lekker op zijn kop gezet. De wedstrijd tegen GGV doet er niet meer toe, maar een 4-0 overwinning zou de kers op de taart zijn.

VCS Heren 3 bestaat uit Lars, Bart, Bas, Loek, Ron, Gene, Jörgen en Arno. Grote dank gaat uit naar de invallers Stefan, Arie, Noah, Martijn, Jan en Leen, sponsor Electriciteitswinkel.nl, de supporters en bovenal trainer Martijn Boersma. Heeft die man al een standbeeld?

Go to top