Na een jaar afwezigheid is Heren 3 weer terug in de Derde Klasse. En hoe! Het hele seizoen stond het door Martijn Boersma getrainde team bovenaan, op een enkele momentopname na, als naaste belager Scarabee minimaal twee wedstrijden meer had gespeeld. Dan werd de achterstand in punten als extra motivatie gezien om er de eerstvolgende wedstrijd op te knallen. Door de onterechte degradatie na het vorige seizoen en de slechte wijze waarop de NeVoBo reageerde op de aanmerkingen daarop, had het team slechts één doel: promoveren, het liefst met een kampioenschap. Niemand van het team had dat als senioren volleyballer ooit meegemaakt, dus het zou sowieso een bijzonder jaar kunnen worden.

En dat werd het.  Aan het begin van het seizoen werd VCO nog als belangrijkste tegenstander gezien, maar na simpele 3-1 en 4-0 overwinningen daar, bleef eigenlijk alleen Scarabee nog een beetje in het spoor. De mannen uit Ter Aar lieten in de eerste onderlinge wedstrijd zien dat VCS Heren 3 ook kon verliezen. Tot dan toe waren het alleen maar 4-0-overwinningen geweest, met uitzondering van het ene verloren setje in Oegstgeest. Scarabee wist keer op keer de zwakke plek te vinden, wat tot een 3-1 verlies leidde. Gelukkig werd dit positief opgepikt door het team. Tijdens de trainingen na de verloren wedstrijd werd de nadruk gelegd op het verbeteren van die zwakke plek en daar werd Heren 4 trouwens ook beter van.

Daarna werden – alsof het de normaalste zaak van de wereld was – 20 sets op rij gewonnen en liet de naaste belager af en toe een setje liggen. Tot Heren 3 er ook twee achter elkaar verloor. In één wedstrijd, in de eerste twee sets van de wedstrijd nog wel. Een fantastische wederopstanding leverde twee sets en een 2-9 voorsprong in de vijfde set bij GGV op, maar toen ging het kaarsje uit. 15-13 betekende een 3-2 nederlaag en de eerste echte irritaties staken de kop op. Met een makkelijke thuiswedstrijd tegen Leython en daarna de topper tegen Scarabee in het vooruitzicht móest de negatieve spiraal doorbroken worden.

Topteams kunnen dat en topteams doen dat ook! Na goede gesprekken in de kleedkamer, op het veld en via WhatsApp stond het team er gewoon. Zoals het hoort. De Leiderdorpers kregen 43 puntjes, een week later kreeg Scarabee er ook ‘maar’ 76. Het is dat er op setpunt in de eerste set niemand wilde serveren, anders was het een perfecte avond geweest. Slechts één dag later volgde de op papier makkelijke uitwedstrijd tegen SKC, maar in de praktijk was het misschien wel de moeilijkste van allemaal. Het werd een 3-1 overwinning, maar het ging allemaal niet van een leien dakje. Enkele uren later werd bekend dat Scarabee met 3-1 van GGV had verloren en dus kon het grote rekenen beginnen. Met nog een uitwedstrijd in Ter Aar en een thuiswedstrijd tegen GGV voor de boeg kon het nog alle kanten op.

En zo werd 10 april 2015 een legendarische dag in de geschiedenis van VCS Heren 3. Het kampioenschap werd behaald met winst in de eerste set, voor de zekerheid werd de tweede set ook nog alles gegeven, de derde set was een makkie en na de winst in de vierde set was er sprake van een clean-sweep. NUL – VIER! Het Hop-Hop-Hop klonk veel en lekker in De Vlinder, net als de eigen versie van I’m an Albatraoz. Na een flesje bubbels van het Bestuur, een eerste pintje en twee schalen vette hap werd er koers gezet naar Sassenheim. Bij een kroeg aldaar bleek – toevallig of niet – nog het speelgoed van de twee DJ’s uit het team te staan en dus werd die tent effe lekker op zijn kop gezet. De wedstrijd tegen GGV doet er niet meer toe, maar een 4-0 overwinning zou de kers op de taart zijn.

VCS Heren 3 bestaat uit Lars, Bart, Bas, Loek, Ron, Gene, Jörgen en Arno. Grote dank gaat uit naar de invallers Stefan, Arie, Noah, Martijn, Jan en Leen, sponsor Electriciteitswinkel.nl, de supporters en bovenal trainer Martijn Boersma. Heeft die man al een standbeeld?

Go to top